MITCH: "IK KWAM, IK ZAG, IK OVERWON"

Van 18 tot en met 24 juni 2017 werd het normaal zo rustige Kaunertal in Tirol, Oostenrijk, overspoeld met Nederlanders. Het was namelijk tijd voor alweer de 5e editie van de HandbikeBattle. Voor degene die het niet weten, de HandbikeBattle is een sportieve handbikewedstrijd tussen de handbiketeams van twaalf grote, gespecialiseerde revalidatiecentra in Nederland. Voor mij was het de eerste keer dat ik meedeed en ik heb mijn ogen uitgekeken.

Het feest begon al op zondag 18 juni. Na een lange autorit kwamen we met enige vertraging aan in het Kaunertal. Door de hele omgeving hingen banners en vlaggen van de HandbikeBattle. Hotel ‘Weisseespitze’, waar het merendeel van de deelnemers verbleef, leek wel ‘Kamp Holland’. Zelfs de naastgelegen camping stond vol met campers, caravans, touringcars en vrachtwagens van de deelnemende teams. Het kon niemand zijn ontgaan, de Nederlanders hadden het Kaunertal weer overgenomen.

_DSC0518.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nadat iedereen was bijgekomen van de heenreis stond op maandag een training rondom het stuwmeer op 1800 meter hoogte gepland. Na een goed en lekker ontbijt vertrokken we richting de trainingslocatie. Sommigen gingen met de bike al omhoog, maar wij kozen voor de auto. We reden vanuit het hotel over het parcours van de HandbikeBattle richting het meer en toen werd ik wel een beetje bang. Moest ik werkelijk deze berg met de handbike omhoog fietsen? Dit was echt een serieuze klim! Dan stellen die heuveltjes bij ons in Zuid Limburg echt niks voor! Eenmaal bij het meer aangekomen, hebben we rustig twee vlakke rondjes van 12 kilometer om het stuwmeer gefietst. Klimmen hebben wij in de voorbereiding wel genoeg gedaan en daarnaast moesten we onze energie sparen voor de wedstrijd.

Op dinsdag hadden we dan ook een rustdag. Met het team van Adelante hebben wij ‘s ochtend eerst de lokale basisschool bezocht om de kinderen kennis te laten maken met handbiken. In de middag heb ik de top van de Kaunertaler Gletscher op 3100 meter “beklommen”. Terwijl de lokale bevolking hard aan het werk was om de skipistes gereed te maken voor de zomervakanties, heb ik genoten van het uitzicht en zelfs nog een klein uitstapje gemaakt naar Italië. De top ligt namelijk precies op de landsgrens tussen Oostenrijk en Italië.

IMG_3281.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dag stond weer een korte, rustige ochtendtraining in het dorp op de planning. De laatste voor de battle. Even alles op scherp zetten. De rest van de dag moesten we vooral rusten, eten, nog meer rusten en nog meer eten. Uitgerust en vol energie aan de battle beginnen was nu het belangrijkste doel. Na het avondeten had de organisatie nog een verrassing voor ons. Een videoboodschap van Armin van Buuren en Erika Terpstra. Hoe vet is dat dan! Armin van Buuren, mijn favoriete DJ! En Erika Terpstra, wat een schat van een vrouw is het toch. Die peptalk van haar, daar kreeg je gewoon kippenvel van! Ik had de tranen in mijn ogen staan. Met de support van zulke helden kon er toch niks meer misgaan?

DSC_0127.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 22 juni 2017. De dag van de HandbikeBattle 2017. Uitgeslapen werd ik wakker. Was ik al nerveus? Nee, ik had er vooral heel veel zin in. Na een licht ontbijt vertrokken we richting de start. Was ik nu dan nerveus? Nee, nog steeds niet.

Klokslag 9.15 uur klonk het kanonschot en begon ik, met startnummer ‘001’, aan de 20 kilometer lange klim(tijdrit). Vanaf de start was de tactiek om zo snel mogelijk in mijn eigen ritme te komen. Dat was nog best lastig want in de eerste 8 kilometer was de klim heel wisselvallig met verschillende stijgingspercentages en zelfs enkele vlakke stukken. Met de auto leek dit stuk al zwaar, maar met de fiets was het echt afzien! Vooral die laatste paar honderd meter tot bovenaan het stuwmeer waren echt slopend. Gemiddeld 15-16% recht omhoog. Mijn trainer schreeuwde me als een echte ploegleider uit de volgauto letterlijk omhoog.

Als eerste deelnemer en met grote voorsprong op de rest kwam ik volgens tijdsplanning aan bij het stuwmeer. Nu volgden 6 redelijk vlakke kilometers. Op dit gedeelte was het zaak om te herstellen door goed te eten en genoeg te drinken, zodat ik ook het laatste gedeelte van de klim kon vlammen. Gelukkig had ik vanaf het stuwmeer mijn vader als begeleider naast me fietsen die even mooi tempo kon maken en me nieuwe bidons kon aanreiken.

En toen begonnen we aan die laatste 6 kilometer. Dit gedeelte was echt op mijn lijf geschreven! Een mooie geleidelijk lopende klim met een gemiddeld stijgingspercentage van 10% en heel veel haarspeldbochten. Lekker in één tempo omhoog rijden, van bocht naar bocht. Ja, op dit stuk voelde Mitch zich thuis. Mijn vader moest drie kilometer voor de finish  lossen. Niet veel later had ik zelf ook even een moment dat ik het heel zwaar had. We hadden alleen geen tijd om aan die pijn te denken, we moesten doorstampen, hoe moeilijk het ook was! Gelukkig stond een paar bochten verderop een andere begeleider van team Adelante op me te wachten om me door die laatste kilometer te loodsen.

In een waanzinnige tijd van 1 uur, 21 minuten en 29 seconden kwam ik over de finish. Je raadt het al, het was daarna een groot feest op de berg. De andere handbikers kwamen een voor een over de finish gereden, de traantjes vloeiden rijkelijk en de flessen champagne werden ontkurkt.

_DSC0520.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende ochtend word ik lichtelijk vermoeid wakker. Met de jeugd van alle teams hebben we toch best laat doorgefeest. Beseffen doe ik op dat moment nog altijd niet wat ik die dag ervoor geflikt heb. Dat ik snel boven zou zijn verwachtte ik wel, maar niet zo snel. Ik heb mijzelf, vrienden, familie en trainers verbaasd.

De vrijdagmiddag hadden wij een lekkere barbecue met het hele team van Adelante on Wheels en alle meegereisde fans, want zonder de begeleiding van Adelante en alle support langs de kant had ik nooit deze prestatie neer kunnen zetten. Nadat iedereen zich te goed had gedaan aan barbecueworstjes, werd het tijd om ons klaar te maken voor de prijsuitreiking. Wat een avond voor team Adelante! Zes prijzen gaan mee naar Limburg. Zelf neem ik er twee mee naar huis. Een voor de eerste plaats in mijn categorie (H5) en een voor de snelste man in het algemeen klassement. Reden genoeg om nog een keertje “helemaal uit mijn dak” te gaan tijdens de afsluitende party. Rond een uurtje of vier zoek ik mijn bed op om drie uur later weer op te staan voor de terugreis naar Nederland. Maar ach, na zo’n prachtige week met een fantastische prestatie als hoogtepunt mag je ook wel eventjes lekker los gaan.

Mitch

 

Goede kennis van de klant komt de kwaliteit van de advisering ten goede en genereert toegevoegde waarde.
In de rechtszaal van het geweten wordt altijd zitting gehouden.