MITCH: "OOSTENRIJK, WE KOMEN ERAAN!"

Nog een maandje en dan vertrekken we richting Oostenrijk voor de 5e editie van de HandbikeBattle. Maar voordat ik een voorbeschouwing geef op dit fantastische evenement neem ik jullie eerst nog even mee terug naar een ander bijzonder evenement.

In mijn vorige blog had ik het er al over dat ik sinds januari een blade tot mijn beschikking heb waarmee ik kan hardlopen. Met de blade ben ik in februari ook naar een Paralympische talentendag geweest op Papendal. Daar bleek maar weer dat hardlopen mij eigenlijk ook wel ligt. Het duurde dan ook niet lang voordat ze bij Adelante, het revalidatiecentrum in Hoensbroek waar ik een van de bekende gezichten ben, vroegen of ik misschien interesse had om samen met andere (ex-)revalidanten en personeelsleden deel te nemen aan de Wings for Life World Run in Breda. Wings for Life… Ergens kwam het me wel bekend voor, maar wat was dit nog eens precies?

De Wings for Life World Run is een wereldwijde hardloop- en rolstoelwedstrijd die wordt georganiseerd door, hoe kan het ook anders, Wings for Life; een internationale, non-profit stichting voor dwarslaesie-onderzoek. Het is een wedstrijd waar iedereen aan mee kan doen, van beginner tot professioneel atleet en alles daartussen. Het maakt ook niet uit of je lopend, rennend of rollend (in een rolstoel) het parcours aflegt, je bent namelijk pas gefinisht zodra je wordt ingehaald door de Catcher Car. Dit is een auto die 30 minuten na het startschot begint te rijden om iedereen “op te vegen”. Wat deze wedstrijd nog meer bijzonder maakt? Wereldwijd start iedereen op hetzelfde moment. Dat betekent dus dat mensen in Australië of Amerika ‘s nachts rennen, terwijl we in Nederland gewoon in de middag lopen. In mijn ogen onderscheidt de Wings for Life World Run zich met deze kenmerken van alle andere hardloopwedstrijden. En als je dan ook nog eens voor een goed doel kunt rennen, namelijk voor degenen die het niet kunnen, dan hoef ik niet lang na te denken om te weten dat ik aan deze wedstrijd ga deelnemen.

Ik rende al enkele weken met de blade zonder dat ik een bepaald doel voor ogen had, maar nu had ik er dan toch een gevonden. Ik blij, want dat geeft toch dat beetje extra motivatie om te blijven lopen met die springveer. Om me zo goed mogelijk voor te bereiden, begon ik met het trainen in intervallen. Eerst 30 seconden, daarna één minuut. Eén minuut werd twee minuten en uiteindelijk liep ik duurloopjes van 5 tot 6 kilometer. Met het tempo dat ik liep zou ik makkelijk 10 kilometer moeten halen, maar stiekem ging ik toch voor 15 kilometer.

De dag zelf was er eentje om nooit te vergeten. De omstandigheden waren voor mij perfect. Een graad of 15, bewolkt maar droog en een klein briesje. De eerste paar kilometer was het vooral slalommen tussen de overige deelnemers. Man, wat een massa! Niet normaal hoeveel mensen er mee deden. Mijn moeder had als ervaringsdeskundige me van tevoren nog zo gewaarschuwd: ga niet te snel van start, probeer zo snel mogelijk je eigen ritme te vinden en ga niet gek doen. Maar ja, Mitch is Mitch niet als hij weer sneller van start gaat dan dat hij eigenlijk kan volhouden. Na een kilometer of 4 was het wat rustiger op de weg, had ik meer ruimte en ben ik toch maar naar mijn eigen tempo gaan zoeken. Ik had ook weer alle geluk van de wereld dat ik op dat moment twee meiden tegenkwam die een lekker tempo liepen om te volgen. In een groepje lopen maakt het op zo’n moment net even iets makkelijker. En zo passeerden we zonder problemen achtereenvolgens het 5, 10 en 15 kilometer punt. Althans, zonder problemen… Deze jongen was wel weer zo slim om tijdens het lopen een aantal keren met z’n goeie poot vol tegen de blade aan te knallen. Ik kan jullie verzekeren, dat doet pijn! Maar een bikkel zoals ik ben, was het dan eventjes op de tandjes bijten en doorlopen. Uiteindelijk heb ik nog 2 kilometer gerend totdat ik bij 17,2 kilometer werd ingehaald door de Catcher Car.

Ik heb mezelf, vrienden en familie dus alweer eens doen verbazen wat er allemaal mogelijk is. En zo gek als ik ben, heb ik voor de editie van volgend jaar alweer een nieuw doel: de halve marathon afstand (21,1 kilometer) zien te bereiken. Wie doet er met me mee? Het is voor een goed doel!

IMG_20170507_174052_080.jpg

 

 

 

 

 

 

Oké, dan de HandbikeBattle 2017. Op donderdag 22 juni ga ik samen met meer dan 100 andere handbikers de Kaunertaler Gletscherstrasse beklimmen in Tirol, Oostenrijk. Maar hoe ziet die klim er eigenlijk uit?

We starten op 1310 meter hoogte bij de tolpoort van de Kaunertaler Gletscherstrasse op 3 kilometer van Feichten, het plaatsje waar ons hotel is gelegen. De finish ligt 20 kilometer verderop bij Ochsenalm op 2175 meter. In de winter is dit een wintersportgebied en komen hier de wintersporters naar beneden geskied of gesnowboard om vervolgens weer in de skilift te stappen naar de top die 6 kilometer verderop ligt op 2750 meter hoogte.

Maar goed, we gaan de berg nu niet af maar op! De beklimming kunnen we onderverdelen in 3 stukken. Vanaf de start bij de tolpoort gaan we meteen omhoog. Acht kilometer en 465 hoogtemeters verder zijn bovenop het stuwmeer genaamd de ‘Gepatsch-Stausee’. Tijdens dit eerste gedeelte van de klim ligt het gemiddelde stijgingspercentage tussen de 4 en 8%, maar komen we op sommige stukken al piek stijgingspercentages van 12% tegen. Vervolgens hebben we 6,5 vlakke kilometers, waarbij we om het stuwmeer heen fietsen. Daarna begint het echte klimwerk: 5,5 kilometer klimmen, 445 hoogtemeters en heel veel haarspeldbochten. En stijl dat dit stuk is! Met een gemiddeld stijgingspercentage van meer dan 10% en op sommige stukken zelfs piek stijgingspercentages van 12 tot 15% gaat dit zeker weten pijn doen. Gelukkig zit er halverwege nog een vlakke kilometer waarin we zelfs een meter of 50 dalen. De laatste 3 kilometer rijden we echter weer met gemiddeld 10% omhoog, van haarspeldbocht naar haarspeldbocht, richting finish.

Screenshot 2017-05-22 at 09.20.16.png

 

 

 

 

 

 

 

Al met al dus een prachtige klim met in totaal bijna 1000 hoogtemeters en hier en daar flinke stijgingspercentages tot wel 15%. Vooral dat laatste gedeelte wordt afzien. Mijn strijdplan is dan ook om zoveel mogelijk krachten en energie te sparen tijdens het eerste gedeelte van de klim, dan met een lekker tempo om het stuwmeer te fietsen, en vervolgens te knallen op het laatste gedeelte van de klim. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik wil nog wel eens te snel en explosief uit de startblokken schieten. Voor mij dus een extra uitdaging om rustig te beginnen.

Het belooft een fantastische week te worden, maar dit is ook het moment dat ik dit jaar moet pieken, oftewel: hier moet ik dit jaar laten zien wat ik in petto heb. Meer dan een half jaar aan voorbereiding moet er nu allemaal uitkomen. Ik heb mezelf dan ook een extra doel opgelegd. Voor de meesten is het al een hele uitdaging om heelhuids boven te komen, maar ik wil finishen in een toptijd. Binnen anderhalf uur wil ik boven zijn. Het wordt een zware kluif, maar het is niet onmogelijk. Als de weersomstandigheden meezitten en ik rijd onderweg niet lek ben ik ervan overtuigd dat het me gaat lukken. Gesloopt, maar voldaan, over die finishlijn zien te komen. Daar doen we het allemaal voor.

Mitch

Goede kennis van de klant komt de kwaliteit van de advisering ten goede en genereert toegevoegde waarde.
In de rechtszaal van het geweten wordt altijd zitting gehouden.