MITCH VALIZE "VALLEN EN OPSTAAN"

Om de top te bereiken moet je van je fouten leren

Topsport is vallen en opstaan. Dit heb ik onlangs tijdens de groepstraining met Adelante on Wheels, het handbiketeam van Adelante, iets te letterlijk genomen. Op de planning stond een trainingsmiddag bij de Loorberg in Slenaken, maar helaas heb ik de Loorberg niet eens kunnen beklimmen. Al in de eerste afdaling ging het goed mis.

Vanuit Epen reden we in een rustig tempo met de hele groep via Heijenrath richting Slenaken. Als een van de laatste bikers begin ik aan de mooie afdaling van de Loorberg. Ik voel me nog heerlijk door die eerste haarspeldbocht rijden; een iets bredere lijn pakken dan de rest en dan perfect naar binnen sturen, zodat ik met een iets hogere snelheid uit de bocht kom gereden. Vervolgens een lekker lang, recht stuk waarbij ik de meest aerodynamische houding aanneem en met een snelheid van ongeveer 60 kilometer per uur een aantal teamgenoten inhaal. Dan voel ik opeens een sterke wind die me bijna de berm in duwt en bedenk ik me nog dat ik beter iets voorzichtiger naar beneden kan rijden, maar dan zit ik al bij die laatste bocht onderaan bij Slenaken…

Ik zie de bocht, weet meteen dat ik te ver aan de binnenkant zit om met een beetje snelheid door de bocht te rijden. Ik heb twee opties: vol in de remmen of een bredere lijn pakken. Ik probeer nog om iets meer naar buiten te sturen, maar voel mijn linker achterwiel al omhoog komen. Dan maar optie één, vol in de remmen en tegendruk te geven door met mijn volledige gewicht naar links te hangen. Plots zie ik ook nog dat de weg en het voetpad gescheiden worden door een muurtje van een halve meter hoog en ik besef dat ik daar niet vol tegenaan moet vliegen. Ik zet alles op alles om die bocht te maken, maar klap alsnog met mijn rechterkant tegen het muurtje aan.

Gelukkig dat de teamarts achter mij reed, want binnen een paar seconden was ik door hem uit de handbike gehaald en gestabiliseerd op het asfalt gelegd. Ik gaf meteen aan dat ik last had van mijn arm en een flinke schaafwond en blauwe plek waren dan ook direct zichtbaar op de onderarm. Verder was mijn hand flink geschaafd en blauw en had ik twee kleine schaafplekken op mijn gezicht. Terwijl de huisartsenpost werd gebeld, kon mijn vader weer terug fietsen naar Epen om de auto te halen. Ondertussen werd ik overeind geholpen, werd er met ijsblokjes gekoeld om de zwelling tegen te gaan en bekeek een van mijn coaches de schade aan de bike.

Aangekomen bij het Zuyderland ziekenhuis in Heerlen werden röntgenfoto’s gemaakt van de onderarm en hand. Helaas werd mijn vermoeden toen bevestigd en bleek ik het spaakbeen gebroken te hebben. ‘Gelukkig’ is het een mooie  breuk en hoeft er naar alle waarschijnlijkheid niks aan gedaan te worden. Vier uur later liep ik dan ook met een ingegipste rechter arm weer vrolijk naar buiten.

Het is jammer dat dit juist nu is gebeurd. De aankomende weken stonden mooie trainingen gepland in binnen- en buitenland. Echter, om beter te worden in de sport die je verricht, moet je leren van je fouten. De crash van woensdag zie ik als zo’n leermoment en ik ben er dan ook van overtuigd dat ik hier sterker uitkom. Ik mag van geluk spreken dat ik alleen maar mijn onderarm heb gebroken, want met deze impact had de schade veel groter kunnen zijn. Het is nu zaak dat ik zelf zo snel mogelijk herstel, zodat ik weer fit ben voor de HandbikeBattle in juni.

 

 

In de rechtszaal van het geweten wordt altijd zitting gehouden.
Goede kennis van de klant komt de kwaliteit van de advisering ten goede en genereert toegevoegde waarde.